EERSTE LEZING: Jesaja 49,1-7
TWEEDE LEZING: 1 Korintiërs 1,1-9
EVANGELIE: Mattheüs 4,12-22

Soms word ik bij het horen en lezen van de Bijbel door een klein detail getroffen en vraag ik me af waarom die zin of mededeling er staat en waarom die me niet eerder is opgevallen? Wij horen vandaag dat Jezus ‘met voorbijgaan van Nazareth’, Kafarnaum als zijn woonplaats kiest. De stad is gelegen in het gebied van Galilea dat bekend stond als het land van de heidenen. Het was ver weg van Jeruzalem, waar zich de bovenlaag van de bevolking bevond. De mensen die het allemaal heel goed wisten, de wetgeleerden en zij die het voor het zeggen hadden in tempel en staat. Nu zouden we zeggen: zij daar uit Den Haag! Er is weinig veranderd.

Mattheüs doet dit met een heel bijzondere bedoeling, want hij wil Jezus van meet af aan plaatsen in de traditie van Mozes en de profeten die de gevestigde orde aan het twijfelen brengen door hun vragen naar de oorspronkelijke bedoeling van de woorden in de Schrift. Jesaja verkondigt in zijn dagen dat er licht zal opgaan ver van de plaats waar het verwacht werd, in het onbeduidende land van Naftali en Zebulon, in het Overjordaanse. Dat licht wordt belichaamd in een kind dat de rollen zal omkeren: eersten zullen laatsten zijn en machthebbers vallen van hun tronen!

Als Mattheüs vandaag die woorden van Jesaja gebruikt om Jezus te typeren, maakt hij ons erop attent dat wij Jezus niet moeten beoordelen naar zijn natuurlijke afkomst, als de zoon van de timmerman uit Nazareth, maar in de traditie van de profeten. Daarom horen wij ook dat, nadat Johannes de Doper was overgeleverd, Hij in zijn voetspoor treedt om de komst van het koninkrijk te verkondigen. Jezus staat in de traditie van de profeten en dat maakt Hem in zekere zin tot een bedreiging. Het is als met de wijzen uit het Oosten: niet Jeruzalem en de Schriftgeleerden, maar vreemden zien het licht. Uit een onverwachte hoek klinken woorden van bevrijding en redding.

Om over na te denken. Steeds weer opnieuw moeten mensen weggehaald worden van de duisternis en de chaos waarin zij verkeren. Van het juk dat op hen drukt, van alles wat hen kleineert en onmondig maakt. Welke kansen hebben wij hier als OGH? We mogen beseffen dat wij het leed van de ander niet kunnen keren. Wel kunnen we een schuilplaats zijn, een schouder waarop men kan uithuilen. Onze gemeenschap, ons huis kan een plek zijn om rust te geven. Zo zijn wij samen een klein Kafarnaum. Een plek waar en nieuw licht op is gegaan, een plek van rust en vertroosting!

Voorganger in deze viering is pastor Frank Beuger.

25 januari 2026 vindt in de Ontmoetingskerk de gezamenlijke oecumenische stadsviering voor eenheid van de christenen plaats.
Die zondag houden we als OGH ook een eigen viering om onze kerkgangers van Mediant de gelegenheid te geven om in hun vertrouwde omgeving naar een viering te gaan.
Omdat we als OGH een groot voorstander zijn van stadsbrede Oecumene, willen we deze bijzondere viering toch onder uw aandacht brengen.
De viering vindt plaats in de Ontmoetingskerk op 25 januari en start om 10.00 uur. De voorgangers zijn pastor José van den Bosch en ds. Johan Meijer.
Deelname aan de viering wordt van harte aanbevolen.

Op 9 november is een inspirerende Taizéviering gehouden, met teksten van Toon Hermans. De voorganger was ds. Bob Wijnbergen.

Hieronder een foto, gemaakt door Albert Fransen, van deze viering.

In de Adventtijd organiseren we een Vesper, en wel op woensdag 17 december, om 18 uur.
We starten met een gezamenlijke maaltijd, waarvoor u zich kunt inschrijven door Gerdien Looman een berichtje te sturen: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of door uw naam op de lijst tijdens de viering te zetten.
Na de maaltijd zal er een korte Vesper viering zijn, tot ca. half 8.

Namens de Liturgiecommissie,
Gerdien Looman

VIERDE  ZONDAG VAN DE ADVENT

EERSTE LEZING: Jesaja 7,10-17
TWEEDE LEZING: Romeinen 1,1-7
EVANGELIE: Mattheüs 1,18-25

Moet je alles wat in de bijbel staat letterlijk nemen, is het allemaal gebeurd zoals het er staat? Er is een tijd geweest dat veel pastores dat wat ze geleerd hadden voor zichzelf hielden. De gedachte was: als we dat vertellen, dan vallen de mensen van hun geloof. Er was ook een andere groep pastores die gewoon niet geloofden wat ze op de universiteit leerden. Zij zeiden: die professor kan wel overtuigend beweren dat de uittocht uit Egypte nooit zo kan hebben plaatsgehad, maar ik geloof de bijbel toch meer dan de wetenschap.

Wat valt er te zeggen over de maagdelijke geboorte? Sommige pastores die wel verder vertelden wat ze op de universiteit hadden geleerd kwamen met het onderscheid tussen een biologische maagd en een theologische maagd. Een theologische maagd; iedereen met een beetje taalgevoel krijgt er pukkeltjes van. Natuurlijk was Maria maagd. In de tijd dat het evangelie geschreven werd was kwam het vaker voor dat maagden zwanger werden. Ook al planten mensen zich al heel lang op dezelfde manier voor, in de tijd van het evangelie waren moeders van keizers en helden niet zelden maagd. Voor keizers en helden was een gewone vader niet goed genoeg dus kregen ze een godheid als vader. En goden die doen het anders dan mensen, vandaar dat die vrouwen maagd bleven.

In ieder geval moest de moeder van Jezus op een bijzondere manier zwanger worden om duidelijk te maken hoe bijzonder haar zoon was. Want daarmee zegt Matheus: Jezus ligt niet in het logisch verlengde van onze geschiedenis. Hij ligt niet in het logisch verlengde van Klaas en Heleen, van mijnheer en mevrouw Jansen. Als uit zulke stellen een kindje geboren wordt is dat een wonder, maar de geschiedenis verandert er niet wezenlijk door. Maar als de God van Israël een kind verwekt, dan gebeurt er wat… dan zou het allemaal nog weleens heel anders kunnen gaan dan je verwacht. Maar Jozef, die eerst denkt dat er sprake is van overspel en Maria in het geheim wil loslaten, mag wel de vader van het kind zijn. Want Jozef is uit het huis van koning David en het was een oud geloof dat uit het huis van David, de Messias, de bevrijder, geboren zou worden. Dus vandaar dat Jozef toch de vader is. 

Het heeft er alle schijn van dat Mattheus het verhaal zo vertelt om duidelijk te maken wie Jezus is. Hoe vertel ik het nu op zo’n manier dat duidelijk wordt wat ik wil zeggen? En toen dacht hij ook aan koning Achaz die meer op zichzelf en op zijn eigen plannen en politiek vertrouwde dan op God. Op een dag kwam de profeet Jesaja bij hem om hem te zeggen dat een jonge vrouw zwanger zou worden en een zoon zou baren en dat die zoon Immanuel zou heten. Dat betekent: God met ons. Nou, moet Mattheus gedacht hebben, dat is nu precies wat ik over Jezus wil vertellen. Geen God ver weg, geen God alleen in de hemel of na dit leven, maar God in ons midden, God met ons. En daarom gaan de dingen in het evangelie zoals ze gaan. Omdat God met ons wil zijn. 

En dat vind ik nu zo’n troostrijke gedachte. Dat in de bijbel de dingen gebeuren niet omdat wij dat willen, niet omdat de natuurwetten nu eenmaal zo in elkaar steken, maar omdat God het wil. Wij willen vaak wat anders. Misschien willen we wel economische groei of een vluchtelingendeal. Of een sterk leger tegen Poetin. Of misschien weten we wel helemaal niet meer wat we willen en moeten met de politiek en de toekomst. Misschien zijn we het geloof ook wel een beetje kwijtgeraakt.  En als wij het niet zijn kwijtgeraakt dan wel onze kinderen of kleinkinderen. U weet het ook wel. Natuurlijk kan een maagd niet zwanger worden en kan het niet, vrede op aarde. Natuurlijk kan het niet, dat hele kerstfeest. Maar als God bij ons wil zijn, dan is dat toch zo. Omdat God God is. 

Voorganger in deze viering is pastor Frank Beuger.

DERDE ZONAG VAN DE ADVENT

EERSTE LEZING: Jesaja 35,1-10
TWEEDE LEZING: Jakobus 5,7-10
EVANGELIE: Mattheüs 11,2-11

Op een avond, tijdens een gezellig samenzijn, besloten drie vrienden hun reiservaringen te delen. De eerste was een tiental dagen op Antarctica geweest; een woestijn van ijs, een zee van schots en schoonheid, zoals hij het uitdrukte. Een verblindende witheid, zo ging hij tevreden verder. De tweede was geraakt door een verblijf in een zandwoestijn; een kleine windstoot volstond om zijn voetstappen uit te wissen. Kilometerslang niets dan zandkorrels, duinen die leken te bewegen als golven, dat alles badend in een persoonlijk gevoel van innerlijke vrede. De derde was net terug van een wandeltocht door een woestijn van stenen en stof; hier en daar stond een boom, die in de meeste gevallen levenloos leek. Hij had op zijn kompas gelopen.

Al vertellende ontdekten de drie vrienden dat hun woestijnen iets gemeenschappelijk hadden: geen van hen had een volledig uitgestippelde weg gevolgd. Ze haalden herinneringen op aan uitgestrekte vlaktes van zand, stenen of ijs, maar niet aan wandelpaden of wegjes. En is dat overigens geen kenmerk van vele woestijnen?

Als dit inderdaad zo is, dan mogen wij ons gelukkig prijzen wanneer Johannes de Doper begint te roepen in onze innerlijke woestijn, de plek die God heeft uitgekozen om zich aan ieder van ons te openbaren. In ons, zoals in een woestijn, is er geen volledig uitgestippelde weg, alsof we gedwongen zouden zijn om één bepaald pad te gaan. Wij hebben allen onze eigen innerlijke wegen. Sommige zijn bochtig door opgelopen verwondingen, slingerend door onze onhandigheden, vol met de kuilen van onze aarzelingen, glad door onze misstappen, of juist vol grind door onze koppigheid. Andere wegen zijn uitgesleten door de loop van het leven of het leed ondergaan tijdens een ziekte.

Er is geen volledig uitgestippelde weg, maar eerder een stem om te aanhoren en te volgen. Een stem die ons oproept de heuvels te slechten en een rechte weg te bereiden voor de Heer. Ook die weg is uniek, en wij bewandelen hem zoals wij zijn, dat wil zeggen met onze krachten en onze zwakheden, ons lijden en ons kwaad, onze vreugde en onze liefde.

Gods stem richt zich ook vandaag nog tot ons persoonlijk. De boodschap is natuurlijk voor iedereen hetzelfde, maar de manier waarop deze bezorgd wordt niet. God vraagt van ons niet het onmogelijke. Hij eist nooit dat wij onze eigen krachten te boven gaan. Hij accepteert ons zoals we zijn, Hij nodigt ons in het hart van onze innerlijke woestijn uit om zijn stem te volgen.

Johannes de Doper zegt ons dat elke mens het heil van God zal aanschouwen. Het is geen belofte die later wel eens zal worden waargemaakt. Het heil van Godswege realiseert zich nu, in het leven van alledag.

Voorganger in deze viering is pastor Frank Beuger