EERSTE LEZING: Jesaja 30,15-21
TWEEDE LEZING: Hebreeën 12,22-29
EVANGELIE: Lucas 13,22-30

Jeruzalem. Daarmee is niet het huidige Jeruzalem bedoeld. In de tijd van Jezus is dat is een stad waar een muur doorheen loopt. Waar mensen gescheiden van elkaar leven, waar een deel van de bevolking stelstelmatig wordt onderdrukt. Jeruzalem is een stad waarin van tijd het geweld weer oplaait, waar de haat en de strijd en de onderdrukking nooit ver weg is. Nee, dat is niet het Jeruzalem van Jezus.

Het visioen van het nieuwe Jeruzalem is dat van de stad zoals God die als het ware droomt. Een stad van vrede en verzoening, een stad waar gerechtigheid heerst en iedereen tot zijn of haar recht komt. De stad waar uiteindelijk alle volken zullen toestromen.

Lees meer: Viering zondag 24 augustus

EERSTE LEZING: 1 Samuël 1,1-20
TWEEDE LEZING: Colossenzen 1,21-27
EVANGELIE: Lucas 10,38-42

Een vrouw vertelde me ooit eens over het sterfbed van haar moeder. Ze waren met de kinderen opgeroepen en verbleven de laatste dagen bij haar. Intensief maar bijzonder, u kunt zich daar misschien iets bij voorstellen. Maar wat ze ook vertelde was, dat in die kleine week, toen ze als gezin bij elkaar waren, alle oude patronen er gewoon weer waren. Net zoals toen ze nog allemaal thuis woonden. Met alle ergernissen. Over die ene broer die altijd het hoogste woord had, precies zoals vroeger aan tafel. Of die ene zus, die zich er altijd onderuit draaide als er iets gedaan moest worden, de afwas of zoiets; dat was vroeger ook altijd zo. Als je in een gezin met meer kinderen bent opgegroeid, zult u het herkennen. Bepaalde patronen en gedragingen zitten er al van jongs aan in, dat zal wel nooit veranderen.

Marta en Maria. Je kunt ze als types zien, de een staat voor het werken, het sloven, de arbeid, de wereldse zaken. De ander staat voor het hogere, het geestelijke, de wereld van geloof en zaligheid. Maria heeft het beste deel gekozen, zegt Jezus zelf.

Maria mag dan worden geprezen door de Heer dat ze het beste deel heeft gekozen, maar dat is zeker geen diskwalificatie van de zorg voor het dagelijkse goed waar Marta zich om bekommert. Beide zijn nodig. Het is niet het klassieke onderscheid en de daarbij horende rangorde: boven staat het geestelijke, daaronder het actieve, werkende leven. Beide hebben hun recht. Bidden én werken.

In het dagelijks werk, in de gewone bezigheden, daar ontmoet je God. Dat leert vooral Marta ons. Je ontmoet God in de verwondering, in de dankbaarheid om de gewone dingen. Je ontmoet en praktiseert God in de dagelijkse bezigheden, in de manier waarop je met elkaar omgaat; God liefhebben boven alles en de naaste als je zelf.

Voorganger in deze viering is pastor Frank Beuger.

EERSTE LEZING: Jesaja 65,1-9
TWEEDE LEZING: Galaten 3,23-29
EVANGELIE: Lucas 8,26-39

Jezus vaart naar de overzijde van het Meer van Tiberias, naar het land van de Gerasenen. Buitenlands gebied is dat, voor Israëlieten een heidense en onreine streek. Toen Jezus aan land stapte, kwam hem vanuit de stad een man tegemoet die door demonen bezeten was. Deze man droeg al geruime tijd geen kleren meer en woonde niet in een huis maar in de rotsgraven. Dus op een onrein stuk land (begraafplaats) in een onrein gebied komt er een man op Jezus af die bezeten is door een onreine geest. En vlak in de buurt loopt ook nog eens een kudde onreine varkens te grazen.

De bekende roman Tirza van Arnon Grunberg gaat over een keurige man die op een dag zijn baan kwijtraakt en dat thuis niet durft te zeggen. Iedere dag gaat hij van huis met zijn koffertje, hij hangt dagen rond op Schiphol en draait uiteindelijk zo door dat hij zijn dochter vermoordt. Absurd. Maar het gebeurt. De grens tussen gek en normaal is vaak maar een stippellijn.

Jezus geneest de man en tenslotte lezen we: de man ging weg en maakte overal in de stad bekend wat Jezus voor hem had gedaan. Jezus zegt: ga vertellen wat God voor je heeft gedaan. Hij gaat vertellen wat Jezus voor hem heeft gedaan. God en Jezus: dat is hetzelfde voor die man. En voor ons ook, zeggen wij in de kerk. En voordat hij één woord had gezegd, zagen de mensen al aan hem wat er met hem was gebeurd. Ze kenden de mens die hij was geweest, ze zagen de mens die hij geworden was: een werkelijk vrij, bevrijd mens. Is dat niet het sterkste en meest geloofwaardige getuigenis dat ook wij kunnen geven, als mens, als christen: dat we in onze levenshouding, in ons gewone doen en laten, uitstralen dat we Christus hebben ontmoet, dat we geraakt zijn en bevrijd door zijn liefde?

Voorganger in deze viering is pastor Frank Beuger.

EERSTE LEZING: Joël 2,21-27
TWEEDE LEZING: Openbaring 21,10-12.22-27
EVANGELIE: Johannes 14,23-29

Jezus bereidt zijn leerlingen voor op het afscheid. Straks loopt hij niet meer tussen hen in, breekt hij het brood niet meer, kunnen ze niet meer luisteren naar zijn verhalen en gedachten. Straks als hij er niet meer is, zullen ze zelf hun weg moeten zoeken. Maar hoe doe je dat?

Ieder van ons heeft het vast wel eens gedacht: wat als ik Jezus nu zelf eens had kunnen spreken? Wat zou het voor mijn geloof betekenen als ik hem van aangezicht tot aangezicht had kunnen zien? Zou het dan niet veel makkelijker zijn geweest? Als we daar geweest waren, in die bovenzaal en dat we dan het stuk brood uit zijn hand hadden aangenomen. Zou ik dan gewoon kunnen geloven, zonder twijfel of vragen? Zou geloven dan gemakkelijker zijn, had ik dan een antwoord op mijn vragen gekregen? Of zou het uiteindelijk niets hebben uitgemaakt?

Jezus zegt vandaag: ik laat jullie vrede na! Een vrede die verder gaat dan de stilte tussen twee oorlogen, een vrede die mensen tot hun bestemming brengt. Die vrede die we elkaar ook steeds weer toewensen als we brood en wijn delen. Maak je niet ongerust en verlies de moed niet.

In vrede leven uit het vertrouwen dat God deze wereld niet loslaat, de kerk niet loslaat, ons niet loslaat. De Geest waait door de wereld en waar zij blaast worden mensen op hun voeten gezet, worden we in beweging gezet, worden we aan elkaar toevertrouwd. Deze wereld heeft behoefte aan mensen die vertrouwen op de toekomst, die met open ogen en oren in de wereld staan, die bereid zijn liefde te delen, in het vertrouwen dat waar mensen in liefde samen zijn, God zich laat zien. Zouden wij die mensen kunnen zijn?

Voorganger in deze viering is pastor Frank Beuger.

EERSTE PAASDAG

EERSTE LEZING: Jesaja 25, 6-9
TWEEDE LEZING: Colossenzen 3, 1-4
EVANGELIE: Johannes 20, 1-18

Toen een aantal jaren geleden de Notre Dame in Parijs in brand stond, leek er geen houden aan. Op televisie zag ik hoe de vlammen uit het dak sloegen en de brandende torenspits als een geknakte lucifer omverviel. Treurende Parijzenaren keken toe en vroegen zich af: zou er morgen nog iets over zijn van dat oude Godshuis? Ergens in de vroege ochtend klonk het verlossende woord: het vuur was gedoofd, de kerk stond nog, weliswaar geblakerd. Veel was er stuk, maar de rozetvensters hadden de hitte doorstaan. Het duurde even voordat er nieuws was over het orgel, maar ook daarover opluchting. Het had veel erger gekund. Hoe verlossend kan een woord zijn?

Woorden kunnen iets doen, dan hebben ze de kracht van een daad. Ze kunnen je dag maken of breken, je leven kleur geven of het dompelen in grauwe grijsheid. Ze geven toekomst of ze sluiten die voor je af, tijdelijk en soms ook voorgoed. In de afgelopen veertig dagen klonken woorden die niet verlosten: mijn God, mijn God waarom hebt Gij mij verlaten, sprak Jezus aan het kruis. Het waren woorden van bittere eenzaamheid. Ook dat soort woorden bestaan. We kennen ze ook, misschien van heel nabij. Woorden zonder toekomst, einde verhaal.  Maar nu, op deze stralende paasmorgen klinkt er een ander, een nieuw verhaal met een verlossend woord.

Soms ontmoeten we een engel die het verlossende woord spreekt. Of we zijn het zelf, engelachtig als Maria Magdalena, met het verlossende woord voor een ander. Een naam noemen kan dan genoeg zijn. En die naam wordt een daad, een daad van hoop, van nieuw leven, van toekomst, van opstanding. Zoals hij is ons voorgegaan: Jezus, de opgestane.

Voorganger in deze viering is pastor Frank Beuger

WITTE DONDERDAG

EERSTE LEZING: Exodus 12, 15-20
TWEEDE LEZING: 1 Korintiërs 11, 23-32
EVANGELIE: Johannes 13, 1-15

Het is belangrijk te weten wie we zijn en waarvoor we hier zijn en dat weten we door te luisteren naar Jezus woorden. Jezus zegt dat hij van God was gekomen en weer naar God terug zou gaan. Zo is dat dus ook voor ons; we zijn van God gekomen en we gaan terug naar God. God houdt van ons. In de boodschap van de voetwassing was Jezus een dienaar. In de warme streken waar Jezus leefde droegen mensen sandalen en mensen die toen voeten wasten van de gasten, behoorden tot de laagste sociale klasse van de bevolking. De laagste en eenvoudigste bezigheid was voeten wassen. Als Jezus dus zijn bovenkleed aflegt, een linnen doek omsloeg en zich klaar maakte om voeten te wassen dat moet dat een schok geweest zijn voor de aanwezigen.

Iedereen die zichzelf christen noemt, een bediende, een verpleegster, een dokter, directeur, glazenwasser, politieagent; allen hebben wij een opdracht. We zijn hier op aarde voor een doel en we moeten vragen aan God dat hij onze ogen opent om te zien wat er rondom ons gebeurt.  Als we echt willen weten wat God wil voor ons leven dan zal God ons antwoorden. De echte liefde is zonder kritiek, zonder oordeel, zonder eisen; noden worden voldaan, we sluiten niemand uit, we aanvaarden anderen in hun anders zijn. We zijn geroepen hier om iets te doen voor elkaar. God gebruikt ons ten dienste voor anderen.

Voorganger in deze viering is pastor Frank Beuger